Chrzest wodny

Pastor Artur Śmieja

Dla większości z nas, nowonarodzonych chrześcijan, chrzest wodny nie jest, wydawałoby się, jakimś szczególnym punktem spornym. W zasadzie wszyscy zgadzamy się z tym, że powinniśmy być ochrzczeni w wodzie zgodnie z Ew. Mat. 28:20 w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.

Dyskusja zaczyna się natomiast wtedy, gdy wchodzimy w szczegóły konkretnego podejścia do kwestii chrztu. Dlatego napisałem niniejszy tekst, który siłą rzeczy nie jest całościowym opracowaniem, ale raczej próbą opisania spojrzenia naszego kościoła na ten temat. Mam nadzieję, że pomoże on wszystkim tym, którzy mają pytania w tej dziedzinie.

Podstawą moich rozważań jest to, co Pismo Święte mówi na temat chrztu wodnego. Dla nas jest ono nadrzędne wobec tradycji i zwyczajów zgodnie z zasadą „Sola Scriptura”, którą stosujemy według przestrogi zawartej w Piśmie Świętym.¹

Kluczem do zrozumienia istoty chrztu wodnego nie jest obrządek w jakim go sprawujemy, ale osoba Jezusa Chrystusa. Dopiero kiedy człowiek żyje w biblijnie zdefiniowanej relacji z Bogiem – Jezusem Chrystusem, jest w stanie w pełni zrozumieć biblijną koncepcję chrztu. Chrześcijaństwo to Chrystus… Dlatego początkiem chrztu wodnego jest ukorzenie się przed Bogiem, uznanie własnej grzeszności, pokuta i przyjęcie oczyszczenia przez Jego świętą krew oraz nowe narodzenie.

Czym więc jest chrzest wodny? Nowy Testament daje na to pytanie kilka zasadniczych odpowiedzi.

Chrzest wodny to zanurzenie

W języku greckim chrzest to „baptizo”, którego źródłosłów, słowo „bapto” oznacza – zanurzyć coś w płynie, a potem to wyjąć. To znaczenie stoi u podstaw jednego z głównych założeń wielu kościołów: chrztu poprzez całkowite zanurzenie w wodzie. (więcej: dodatek A)

Chrzest wodny to świadoma decyzja

Pismo Święte jasno pokazuje, że chrzest wodny jest świadomą decyzją chrzczonego (więcej: dodatek B). To konsekwencja świadomej wiary w Jezusa Chrystusa jako Pana i Zbawiciela. Wszystko co robią chrześcijanie musi wynikać z wiary. Bez wiary nie podobamy się Bogu – zarówno my², jak i nasze uczynki³. Ewangelia Marka 16:16 mówi „kto uwierzy i ochrzczony zostanie…”, a przykłady z Dziejów Apostolskich to potwierdzają.⁴ Za każdym razem chrzczeni byli ci, którzy najpierw uwierzyli. Dlatego wykluczamy chrzest niemowląt (dodatek C), bo nie ma tam świadomej decyzji.

Chrzest wodny to akt poddania się Bogu

Ew. Marka 16:16 używa formy biernej: człowiek daje się ochrzcić. Poddając się rytuałowi, poddajemy się Bogu, wypełniając przez wiarę Jego wymóg. Widzimy to w przykładach: Jezus dał się ochrzcić, Paweł dał się ochrzcić⁵, uczniowie zostali ochrzczeni⁶. Najjaskrawiej widać to w Dziejach Apostolskich 2:37-38: Upamiętajcie się i niechaj się każdy z was da ochrzcić w imię Jezusa Chrystusa na odpuszczenie grzechów waszych…

Chrzest wodny to podążanie śladami Jezusa Chrystusa

Jezus dał się ochrzcić, pokazując przykład do naśladowania.⁷ Jan początkowo odmawiał, twierdząc, że to on powinien być chrzczony przez Niego,⁸ a jednak Jezus poddał się chrztowi, aby „wypełnić sprawiedliwość”. Połączenie chrztu z chrześcijańską sprawiedliwością jest kluczowe.

Chrzest wodny to fizyczne odzwierciedlenie duchowej rzeczywistości

Rzym. 6:3-4 pokazuje, że fizyczny chrzest obrazowo przedstawia nasze zanurzenie w śmierć Chrystusa i prowadzenie nowego życia przez Ducha. Jest to symbol całkowitego przesiąknięcia życiem Chrystusa; podobnie jak Izrael był zanurzony w Starym Przymierzu, tak my świadomie przyjmujemy Nowe Przymierze (więcej w dodatku D).⁹ W „nim żyjemy, poruszamy się i jesteśmy”¹⁰.

Chrzest wodny jest prośbą do Boga o dobre sumienie

1 Pét. 3:18-21 mówi, że chrzest to nie tylko zewnętrzne oczyszczenie, lecz prośba o dobre sumienie przez zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa. Chrzest zanurza nasze sumienie w Chrystusie, dając duchową świadomość Bożej sprawiedliwości i motywując nas do życia zgodnego z Jego wolą.

Jest jeszcze kilka pytań, które nasuwają się podczas lektury Nowego Testamentu:

Kto może być ochrzczony?

Każdy, kto jest nowonarodzony. W Nowym Testamencie nie znajdujemy dodatkowych warunków. Dotyczy to również dzieci — jeśli świadomie przyjęły nowe narodzenie; odpowiedzialność za ocenę gotowości spoczywa na rodzicach.

Kto może chrzcić?

Słudzy Boży. W przykładach występują Jan Chrzciciel, apostołowie, ewangelista Filip, apostoł Paweł — inni nie pojawiają się jako inicjatorzy chrztu.

Gdzie powinniśmy chrzcić?

W wodzie — najlepiej w naturalnym akwenie (rzeka). Argument z tradycji żydowskiej o „bieżącej wodzie” ma sens obrazu, ale to krew Jezusa dokonuje oczyszczenia, a nie tylko woda chrztu.

Mam nadzieję, że to rozważanie pomoże lepiej rozumieć nowotestamentowe nauczanie o chrzcie.

Dodatek A: znaczenie słowa chrzcić

Derek Prince w „Podstawach wiary chrześcijańskiej” wyjaśnia, że „baptizo” pochodzi od „bapto” — zanurzyć, a potem wyciągnąć. W grece klasycznej używano tego słowa w wielu kontekstach zanurzenia. W Septuagincie (2 Król. 5:14) opisano zanurzenie Naamana, a nie „obmycie”. Historyczne użycia potwierdzają stałe znaczenie: całkowite zanurzenie.

Dodatek B: chrzest świadomych

Bez uprzedniego przyjęcia zbawienia chrzest wodny traci duchowe znaczenie. Wymóg chrztu skierowany jest do tych, którzy świadomie przyjęli nowe życie przez Ducha Świętego. Wszystkie przykłady biblijne dotyczą ludzi świadomych decyzji. Pismo przez dobór faktów sugeruje chrzest świadomy, bo obietnica musi być powiązana z wierzącą, świadomą wolą.¹¹ Wiarę trzeba rozumieć świadomie, by miała moc.¹²

Dodatek C: chrzest niemowląt

Biblia nie opisuje chrztu niemowląt, lecz chrztu świadomego. Chrzest to akt woli człowieka, nie bierny. Założenie „całego domu” jako obejmującego niemowlęta jest domyślne i nie wynika jednoznacznie z tekstu. Chrzest niemowląt pojawił się prawdopodobnie dopiero w III wieku.

Porównania do obrzezania nie stoją w zgodzie z zachowaniem Jana i Jezusa — Jezus dał się ochrzcić świadomie, około 30 roku życia, co pokazuje, że poddanie się było świadome i dobrowolne.

Dodatek D: porządek Melchisedeka

Przyjęcie chrztu wodnego oznacza wejście w nowy porządek kapłański — nie Aaronowy, lecz Melchisedekowy. Jezus jest arcykapłanem tego porządku¹³, a świątynia jest w niebie¹⁴. Nowe Przymierze opiera się na Jego ofierze i ustanawia nową służbę, nową świątynię i nowy system — nie ma sensu powracać do starych rytuałów.

Jako poganie zostaliśmy przybliżeni przez Chrystusa, nie poprzez dziedzictwo Izraela, lecz przez włączenie się w Jego ciało.¹⁶¹⁷¹⁸ Nowe Przymierze ma lepsze obietnice i lepszą ofiarę — to nowy obrządek i nowa świątynia, którą jesteśmy my sami.

Odwoływanie się do starotestamentowych rytuałów (obrzezanie, poświęcenie dnia ósmego) traci podstawę, ponieważ one były częścią porządku, który już nie obowiązuje. Chrystus wprowadził nową rzeczywistość i tylko On ma prawo wypowiadać nowe zasady.²⁰